Je functioneert, werkt hard. Je zorgt voor iedereen, je houdt alles draaiende. Je hebt je in de afgelopen jaren steeds verder ontwikkeld. Steeds een stap vooruit, altijd hardwerkend om het goede te doen, om steeds beter te worden.

Iedereen is heel blij met je, ze benoemen geregeld hoe je van waarde bent. En jij, jij voelt het niet. Voor jou voelt het niet goed genoeg. Ondertussen vraag je jezelf ook steeds meer af of dit het is. Of je ooit mag stoppen met hard werken om er echt te mogen zijn.

Je bent de dienende leider, verbinder, de probleemoplosser, degene die overzicht houdt, thuis én op je werk. En ondertussen, ben je hartstikke moe en leeg. Niet alleen van het doen, maar van het altijd maar aan moeten staan.

Diep van binnen weet je: de ontwikkeling die je hebt doorgemaakt zit vooral aan de buitenkant. Het is een vorm van overleven in plaats van midden in het leven staan. Je weet dat de patronen die je ver hebben gebracht nu iets kosten. Dat aanpassen, zorgen en niet opvallen ooit slim was, maar nu in de weg zit.

En je voelt dat de sleutel niet alleen bij jou ligt, maar ook in de lijnen voor je. Want je hebt geen geschiedenis, je bent een geschiedenis. Een geschiedenis met gedwongen verplaatsing, migratie, zorg, ziekte in jouw familie.

Wat draag je in jou wat je ver heeft gebracht, maar nu echt niet meer dient? Wat zit er in jou wat meer tevoorschijn mag komen? Wat mag jij loslaten om volledig jezelf te zijn?

Je senang voelen, met jezelf. De weg ernaartoe kan best intens zijn, zeker als je echt bij de wortel aan het werk wilt. Maar ik ben er voor jou, met alles wat er moet zijn om tot die ontwikkeling te komen.